NK 2016 - Dutch Championships 2016

English below

December 2015, een jaar geleden, was ik net twee maanden bezig met rolstoeltennis. Met de club gingen we een dagje wedstrijden kijken bij het Nederlands Kampioenschap Tennis in het Topsportcentrum in Rotterdam. We zaten een beetje te grappen over hoe gaaf het zou zijn om hier zelf een keer te staan. Niemand had gedacht dat we een jaar later drie rollers in de kwalificatie hadden en dat ik mee mocht doen aan het hoofdtoernooi...

Eind oktober, 2016, besloot ik er gewoon voor te gaan na de mail van de KNLTB dat het NK er weer aan kwam. Ingeschreven en een maandje wachten om te zien wie er nog meer definitief mee gingen doen. Kwalificatie bleek niet nodig want er waren maar 7 inschrijvingen en 1 wild card.

 

Een maand lang weer volop trainen bij Marc Kalkman en samen vooruitkijken naar mijn eerste grote toernooi. De trainingen gingen lekker en het zag er allemaal redelijk goed uit, mits de loting goed zou zijn! Dat was het dus niet... Ik lootte in de eerste ronde bij de vrouwen de Olympisch Kampioen en de nummer 1 van de wereld, Jiske Griffioen. De zenuwen kwamen langzaam in de dagen voorafgaand aan woensdag 14 december, de dag waarop deze wedstrijd plaats ging vinden. De zenuwen namen helaas enorm de overhand en zelfs de makkelijkste ballen bleken niet weggelegd voor mij. Een wedstrijd om snel te vergeten en helaas ook niet kunnen genieten van de eer om op centre court te spelen tegen de nummer 1!

 

Na toch wel enige tijd balen, moest ik mijzelf eroverheen zetten, want met 18 jaar mag je nog mee doen aan de jeugd. Hier werd ik gelijk geplaatst en hoefde ik dus geen kwalificatie te spelen. Ook hier werd gehoopt op een gunstige loting, maar het leek mij niet gegund. Wederom de nummer 1 geplaatst in het toernooi geloot, maar wat moet dat moet en dus gingen we weer aan de bak.

 

De zenuwen leken mee te vallen, want het nieuwe van publiek en lijnrechters was eraf. Helaas was niets minder waar, want hoe dichter ik bij het topsportcentrum kwam, hoe meer de zenuwen op kwamen zetten. Deze wedstrijd ging een stuk beter, dat wel, maar nog steeds bij lange na niet mijn eigen spel kunnen spelen. In ieder geval heb ik tijdens deze wedstrijd nog enigszins plezier gehad tijdens het spelen, ondanks de grote ontevredenheid over mijn spel.

Al met al, was dit geen succesvol toernooi en zou ik het graag willen vergeten. Dit was de eerste keer dat ik zenuwen in deze maten heb meegemaakt en helaas heb ik hierdoor tijdens het toernooi ook nagenoeg geen plezier kunnen hebben. Hier ga ik weer leerpunten uithalen en daarmee aan de slag en een doel voor volgend jaar: de zenuwen onder controle krijgen! 


December 2015, I was watching the Dutch National Championships in Topsportcentrum in Rotterdam, with some people from Sports-Enabled. At that time I was only playing wheelchairtennis for about two months. We were joking around, saying how awesome it would be if one us would play at this tournament once. None of us had thought about the fact that exactly one year later three of us would play the qualifications and that I would play in the main draw.

In October this year, I recieved an email that entry for the championships was open to sign up. Just to give it a try, I did sign up and after one month of waiting, I knew who were going to play here. I was one of them! No qualification needed, because only seven people signed up and one wildcard was given.

 

Time for training, a lot! I was excited to play this tournament, but I was worried about the draw, because many amazing players participate in this tournament. My trainer and I were focussed on training and hoping for a "easy" draw, but that did not happen. I had to play my first game against Olympic champion and world number 1, Jiske GriffioenNerves were getting at me, the days before the match. I had never had anything like this with my nerves, so I did not know how to control them. Not even for a minute, I was able to play my own game and the easiest balls to play, went wide. I was not able to enjoy the game at all, because of everything that failed.

 

I was very disappointed in myself, that I did not play the way I can. But there was no time for disappointment, because I had to play juniors as well... I did not have to play qualification, but for the first match the draw was not good for me, again. My first match was against, first placed Ruben Spaargaren. It seemed quite OK with the nerves, but as the match approached, so did my nerves. The new was gone, you would say, the ballboys and referee, but nothing is less true. Again the match was very bad from my side, again I could not play my game and I was disappointed, AGAIN!

 

I would love to forget this tournament and the matches, but I need to remember what I can learn from this, which is a lot. I am going to train hard again, to reach my goals in 2017. I have one more goals for next year: find a way to get my nerves in control. And hopefully I will be able to find my own way to play in matches again! 


Reactie schrijven

Commentaren: 0

Foundation

Since 07-11-2016 a foundation exists, which supports me financially in my road to the top in wheelchairtennis.

Foundation: Wheelchair Tennis Foundation Donna Jansen.

KVK/CoC-number: 67226582

Email: info@donnajansen.com

Funding: IBAN NL53ABNA0514798394

Through the contact form you can get in touch with me and your message will reach the right person!