Een jaar vol gebeurtenissen 2016

English below


Het is leuk om te beginnen met kort vertellen hoe ik uberhaupt bij het rolstoeltennis ben gekomen. Helaas kwam ooit het punt dat ik het gewone tennis op moest geven, gewoon weg omdat ik het niet meer kon lichamelijk. Dit viel niet zo goed, daar kan ik best eerlijk over zijn, ookal is het nooit leuk om aan terug te denken. Na een periode van depressie, kwam ik op facebook bij toeval een groepje rolstoeltennissers tegen in Spijkenisse. Ik vond het wel grappig om een keertje te proberen; zo gezegd, zo gedaan.
Wat een afgang! Laat het woordje grappig maar weg, dat was het niet. Nouja, voor anderen om te zien waarschijnlijk wel, maar voor mij zeker niet. We waren al jaren verder, sinds ik was gestopt met normaal tennis en het leukste aan deze rolstoeltennis training was dat het over was en ik staand even kort een balletje heb gespeeld.
Ik moest me hier overheen gaan zetten, maar zo makkelijk is dat niet. Na wat gepush van alle kanten (ouders, rollers, trainers), behalve van mezelf, heb ik het nog een maandje geprobeerd. Iedereen was heel verbaasd toen ik op een gegeven moment zelf kwam met: "Tot volgende week!". Daarna ben ik niet meer gestopt, het tegenovergestelde eigenlijk! Toen was het twee uurtjes op zaterdag, nu is het twintig uur in de week; vijf dagen per week!
Hieronder zie je een 'klein' (daar ben ik over het algemeen niet zo goed in, sorry) stukje over hoe het jaar is verlopen...
Het eerste wat we deden, was met de hele groep naar Meppel. Heel succesvol, zeker voor het eerste rolstoeltennistoernooi ooit. We kwamen drie dagen later weer naar huis met meerdere enveloppen en zelfs twee eerste prijzen, waarvan ik er één had voor de dames enkel B-Draw! Ik was stiekem heel trots op mijzelf ;)
In april ging ik naar Badhoevedorp, maar ik merkte dat mijn spieren niet gewend waren aan deze manier van bewegen. Ik moest namelijk ook vaker mijn adl stoel gaan gebruiken. Ik had beter niet kunnen spelen en ik won helaas maar één wedstrijd...
Een korte rustperiode kwam hierna aan de orde, want ik moest ook nog even eindexamen doen op HAVO. Oh; ja ik ben geslaagd! Eind mei ging ik een redelijk stukje op weg naar Valkenswaard, waar ik ook mijn eerste vrouwen dubbel speelde. Het was wel een leuk toernooi en ondanks dat ik mijzelf blijkbaar te hoog had ingeschreven, ging ik wel naar huis met een tweede plek.
Het volgende toernooi was in Echt. Ook hier speelde ik weer twee onderdelen. Ook hier ging ik weer weg met een prijs, ik werd namelijk tweede. Echt was wel een leuk toernooi, ook vanwege het hele lekkere weer dat we de eerste dag hadden, voordat het met bakken uit de hemel kwam.
Nu moet ik even denken over het volgende toernooi. Ik geloof dat dit Leusden was, in augustus. De tweede keer dat ik ook een mixdubbel kon spelen, wat ik dus ook heb gedaan. Ik haalde hier ook mijn tweede toernooiwinst in de enkel! In de finale van de mixdubbel zijn we helaas redelijk van de baan geveegd!
Dan stonden er nog twee toernooien te wachten. Eerst Barneveld, waar werd gevraagd of ik B-Draw of Main Draw wilde spelen. Ik koos hier voor de Main Draw, want waarom zou ik niet voor de uitdaging gaan?! Op de gok, de baan op met de hoop op een game, won ik de derde wedstrijd tegen de nummer 7 van Nederland. In de Mixdubbel kwamen we niet heel ver, maar was het wel een hele spannende wedstrijd waar ik veel van geleerd heb.
Het laatste toernooi was Zoetermeer. Helaas raakte ik hier na de dubbel geblesseerd en kon ik niet spelen in de enkel. De dubbel daarentegen was echt heel goed en leuk, waar ik zelfs werd gemeden door de tegenstander 'omdat ik zo hard kon slaan' haha. Dat leek het einde van het jaar te zijn, maar dit bleek niet waar....
Ik besloot in november te gaan trainen bij Marc Kalkman, de oud bondscoach rolstoeltennis die ik heb ontmoet op het ABN AMRO WTT dat jaar. Heel leuk om met het te trainen en ik was heel blij dat ik zoveel kon leren. Ik eindigde het jaar als de nummer 13 van Nederland en mee mocht doen aan het NK. Oké, ik geef toe, hier had ik niks te zoeken, maar het was wel leuk om mee te maken.
Wie had dat gedacht een jaar geleden, toen ik gepushed moest worden om überhaupt te gaan trainen... IK IN IEDER GEVAL NIET! Maar wat ben ik blij dat mijn ouders en de groep mij zijn blijven vragen en steunen en mij hebben geholpen mijn passie binnen de sport terug te vinden!

  

Dit was het afgelopen jaar in vogelvlucht, althans dat was de planning, pakte toch iets groter uit dan verwacht... 

English version below

What a year... I would love to bring you all up to date, but I am not really sure where to start. I'll give it a try!
To start, I have to go back in time. Two and a half years ago, I had to say goodbye to my passion and sports, because of my disability. I had not done a lot for quite a while and actually got a little depressed, but while scrolling through Facebook I found it... Wheelchairtennis Spijkenisse. I was reading it and saw my chance (or a possibility). It was time to try something else and so it happened. In no time, I had my first lesson in wheelchairtennis and to be honest, this was quite the failure haha! I had been working myself to pieces for one and a half hours and all I got from it were blisters, net balls, muscle pains and failing seemed to be my destiny. I was very relieved to hit some balls standing at the end of the training, because that made me feel like me again, even though i pretty much failed doing that as well. I found myself not being at such a high level of tennis as I used to be, after not doing anything for 2.5 years.
Coming home after, I swore I would never do this again... So one week later, there I was, in a wheelchair on the court. That was obviously not what I meant when I said I did not want to do this anymore. But after some (a lot!) pushing from the parents, I promised to try again. To my surprise, it actually went quite well and I even had some fun doing it. Sit down, because this mind souns like a shock... After training, I said: "See you next week!". Not just you, me and my parents were surprised... I heard that everyone was caught by surprise, after me saying that.
You could say, the rest is history... But I am going to tell you some more, if you like it or not. Here comes a short summary of the last year: 2016! What an amazing year and it has not even finished yet... Wow!
March this year, we (the adults) were ready to play our first wheelchairtennis tournament ever in Meppel. What a succes! Three days later we went home, with more than one price, even two first places, which included mine in the B-Draw Women Single. Secretely I was very proud of myself haha.
Only one month later, I discovered that my muscles were not yet used to the intensity in which they were being used now. During the tournament in Badhoevedorp that month, it came to my mind that I might had taken the wrong decision to play. I only won one match, so lets just forget this one...
There was some time for rest, before playing the next tournament. I needed some time to graduate and so the next one was at the end of May. Valkenswaard was where we had to travel this time and is also where I played my first women doubles. Despite enrolling the tournament at a higher lever than supposed and not being able to perform the way I wanted, it was a good tournament. I came home runner up in both singles and doubles... Thinking back, I am quite content with what I achieved those days, as you can probably imagine!
The next tournament was in Echt. Again I chose to play two categories... The weather the first day was absolutely amazing, with temperatures rising to thirty degrees Celsius (in my opinion a little too high though). First single match won and the next day we also won the doubles. The weather decided to throw a spanner in the works. It started raining cats and dogs and temperatures dropped. I noticed that my body was not too pleased with this turn of events, but I had to play the semi finals. Unfortunately I lost this match... But we won the doubles, so good enough for me!
Let me think... We went to Leusden in August. July was a month full of resting and enjoying my holiday, which I very much deserved (Yes, I say so myself)! A nice tournament to play and the one where I achieved my second first place in singles. I played in doubels as well, but this time mixed with a male trainingpartner and we became runner up. We kind of got our asses kicked in the finale hahaha... (At that time, I did not found that very funny).
Next on the list, was the next-to-last tournament. I forgot to mention earlier, that we were still participating with most of the adults from the club. I got a phonecall from the organisation: Do you want to play B-Draw or Main Draw... I took my chances and decided to play Main Draw, with the thoughts in my head: "How cool would it be if I won a game or even more than one!" To my surprise, I actually won one match en so I did not end last in the poule. I can assure you, that after this tournament I did not have any problems with my confidence. I also participated in the mixed doubles with an other partner, and after quite a thriller of a match, we lost and ended as runner up. :(
Time for the last tournament of the year. It did not turn out the way I wanted it to... Zoetermeer, the weather was amazing. I participated in the women singles Second Draw and in the women doubles Main Draw. De doubles were all lost, but I was able to perform the way I wanted to and we won so many games, we could not have wished for on before hand. (I am still proud when I think of this tournament!) Again no problems with my confidence.
Unfortunately there was a down side to this tournament. I got injured in my shoulder during the doubles and I still had to play two single matches. During the first match, I could not play the way I wanted to and was not able to oppose and so I lost. The second match I decided to give a walk-over and not play...
This was not really the ending I wanted for a year like this, at least that is what I thought. After some weeks of rest, I started private training with Marc Kalkman. He is an amazing trainer!
There is more good news, ranked 13th of the Netherlands, I was able to sign up for the Dutch Championships... Next year, I have some great things planned, in which I am probably going to participate in eight international tournaments and some Dutch tournaments. The perspective is nice and cool and amazing and wonderfull... you get it!
Who would have thought that I would be here, one year ago, when I had to be pushed to even go to my training. I can tell you, that I did not expect this. But I am very grateful that my parents and the club pushed me to keep trying and all their support. They helped me to find my passion again!
This was last year, a little longer than expected. But then again, a lot happened.

Reactie schrijven

Commentaren: 0

Foundation

Since 07-11-2016 a foundation exists, which supports me financially in my road to the top in wheelchairtennis.

Foundation: Wheelchair Tennis Foundation Donna Jansen.

KVK/CoC-number: 67226582

Email: info@donnajansen.com

Funding: IBAN NL53ABNA0514798394

Through the contact form you can get in touch with me and your message will reach the right person!